نبرد جومونگ و رستم
چنین گفت رستم به این مرد جنگ
جومونگا ! تویی دشمنم بی درنـگ
چنان بر تنت کـــوبم ایـــن نعلبکی
که دیگر نخواهی تو سوپ ، آبــکی
مگـــر تو نـــدانی که مـن کیستم؟
من آن (تسو) سوسولت ! نیستم
منم رستم ، آن شیر ایــران زمین
(بویو) کوچک است در نگاهم همین
.
.
بعد از رجز خوانی رستم پهلوان ، جومونگ از پشت تپه ای که آنجا پنهان گشته بود آمد:
جومونگ آمد از پشت تل سیاه
کنارش( یوها) مــادر بی گنـاه!
بگفت:هین! منم آن جومونگ رشید
هم اینک صدایت به گوشــم رسید
(سوسانو)* هماره بود همسرم
دهــم من به فرمان او این سرم
چون او گفته با تو نجنگم رواست
دگر هر چه گویم به او بر هواست!
.
.
و بعد از حرفهای جومونگ درد دل رستم آغاز گردید:
و این شد که رستم سخن تازه کرد
که حرف دلش گفت(پس کو نبرد؟!)
بگفت ای جومونگا که حرف دل است
که زن ها گـــرفتند اوضــاع به دست
که ما پهلوانیم و این است حالمان
که دادار باید رسد بر دل این و آن!
و اینچنین شد که دو پهلوان هم دیگر را در آغوش گرفتند و بر حال خود گریه سر دادند:
بگذار تا بگرییم چون ابر در بهاران
کز سنگ ناله خیزد بر حال ما جوانان!
همان گونه که همه ی شما عزیزان میدانید چند روز پیش بین رستم و جومونگ قرار بود نبردی انجام بگیره!!!!! هر دو پهلوان به میدان آمدند ولی نجنگیدند.فردوسی! این ماجرا را به صورت بالا به تصویر کشیده است.
ا